Martijn Homan in Peru

En dan zit het er echt bijna op .... Vandaag was een rare dag, ondanks dat ik blij was dat ik voor de laatste keer de reis naar het atelier maakte zat ik toch met een dubbel gevoel in de auto. Het voelde als de grote dag van afscheid nemen, gelukkig was het de meest hectische dag van het hele project zodat ik weinig tijd had om daar vandaag te veel aan te denken. Aangezien al het zilver vandaag gewogen moest worden en nog niet alles klaar was liep alles door elkaar heen.
Maar tussen alle bedrijvigheid door was er gelukkig nog tijd voor een goed gesprek en veel humor (ik heb hier inmiddels de bijnaam "para yo" > uitleg volgt later).
We keken gezamenlijk terug op een mooie, produktieve en geslaagde maand. Na een 'sceptisch' begin is het me gelukt de mensen te kunnen overtuigen van de collectie, wat op zich al een project was .... Ik hoop van harte dat de collectie een succes wordt, mede omdat ik me ervan bewust ben dat er hier veel mensen zich er voor in hebben gezet en er veel energie is in gestoken (voornamelijk om de mensen van het atelier ervan te overtuigen om aan dit project mee te werken) Ondanks alle hectiek was er aan het dag toch even tijd voor een groepsfoto en het nuttigen van een hapje en een drankje ...
En toen moest ik toch echt afscheid nemen, met het idee in mijn hoofd dat ik hier misschien nog wel een keer terugkom was dat iets makkelijker en voelde het niet als een definitief afscheid. Fermin, Madeleyne en David zie ik nog voordat ik naar Nederland vertrek, bij de eindpresentatie van de collectie.
Vanavond ben ik met enkele mensen van Allpa overheerlijk japans gaan uiteten, erg gezellig en een mooie afsluiting van de dag. Nu hoef ik voor het eerst 'niets' en dat voelt vrij! Morgen geen wekker, geen technische tekeningen, geen woordenboek, geen atelier ..... hoe ga ik de dag doorkomen?

>(foto) Het voltallige team van het atelier ....